آسمان آبی شعر
اوستا

وستا 
رفتم  به شهر  شعر  اوستا ، «حسن»  نبود 
آن خوش نویس شوخ در آن  انجمن   نبود 
بر سنگ  سرد و خامشش ،  خطی  نگاشته 
کز آن  ،  گزیده تر  ،  به زمانه  سخن   نبود 
ما ،  آمدیم  و  دیده گشودیم  و  بسته ایم
بار  سفر  ،  بغیر   دو گز    از    کفن     نبود 
اشکی  به روی گونه ای  غلطید و شعر شد 
شعر ی که می چکید  ،  بجز«مهر» زن نبود 
استاده   و   تکیده  تر   ،  از    باور     غزل 
تحریر  طاقت ترش  ،   در  شعر  من   نبود 
رفتم به خانه ، باغچه ها خشک و بی رمق 
طرح  و طراوت  گذشته  ،  در  چمن   نبود 
یک  قاب عکس  تازه  و  چشمی   نظاره گر 
حتی  نگاه  خسته اش  ،  شادی شکن  نبود 
در من   ،   ترانه     پیرهن      درد     روزگار 
در او  ،   چکامه ای  که  بجز  ترک  تن  نبود 
         آسمان  آبی  شعر  
             ۱۳۹۶/۲/۲۱    
.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٦/۳/٥ - بهروز سنجابی

هنر سفال .

هنر سفال 
تا دست به کار ِ گل  و سر  مست ِ غرور  است 
هر لوح  ِ  سفالین ِ  تو  ،   تندیس  ِ  بلور  است
دوشم  به  هنرگاه  ِ تو  ،  گشت  و  گذری  بود 
میعاد ِ   هنر  ،  برکهً   تر  ،  چشمهً   نور  است 
در   کارگه ِ   چرخ ِ  گلت    ،    هرچه   پدیدار 
تندیس ِ  فروزان شده  از  شمع ِ  شعور  است 
گلچین  چه کنم ،  هرچه  که  در  دیده  نشیند 
گلدان ِ  هنر  ،  بحر گهر ، طیف ِ  حضور  است 
آسان  نتوان  دید   ،   که  در  این   هنر   خاک 
همرنگی  نزدیک  و   هماهنگی    دور     است
از    شهر ِ    سفال ِ  تو  ،  گذشتم    به   تماشا 
بس  عابر ِ   آگاه  ،  در  این  خیل ِ عبور  است 
آب ِ هنر  و  خاک ِ  دل   و  چرخک ِ   احساس 
انگیزه  و  احیاگر  ِ  این  سبک  ِ  صبور  است 
                  آسمان ِ  آبی ِ  شعر 
                        ۱۳۹۶/۱/۲۰

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٦/۱/٢۱ - بهروز سنجابی

سمنو .

سمنو :
 سین ِ   سمنو    سؤال   هرروز ِ   من    است 
میم ِ    سمنو      مسئله  آموز ِ    من    است
نون ِ    سمنو      نشانی ِ      کُند    و     سبو   
واو ِ    سمنو     واژهً    نوروز   ِ   من   است 
         آسمان ِ  آبی ِ شعر
  ۱۳۹۵/۱۲/۵
یک   سبد   از  جوانه   بار   کنید 
دور ِ  دیگش   غزل   نثار    کنید
زندگی  را ز  ِ خوشه ها  بچشید 
طعم ِ آن  شهد ِ    روزگار    کنید  
هرچه   در   باور ِ   غزل    گُنجد 
هدیه   بر   مقدم ِ    بهار     کنید 
دوستان   را   به دعوت و پیغام 
راهی ِ  « کُند ِ »  این  دیار  کنید 
موزه اش    را    چکامهً    دیدار 
غار ِ  آن    را   غزل تبار     کنید 
سمنو  را  ز ِ  باده های ِ  حضور 
شاد  و  سرمست و بیقرار کنید   
کند ِ علیا   طبیعتش   زیباست 
روی ِ  لنز ِ  غزل   شکار    کنید 
جشن ِ نوروز  را  دوباره  ز ِ نو 
جاودان  رسم ِ   روزگار   کنید 
غار موزه. هنرسرای ِ دل  است
وصف ِ این ذوق و ابتکار کنید  
  زندگی کارگاه ِ تجربه بود 
           ۱۳۹۵/۱۲/۳

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/۱٢/٢٠ - بهروز سنجابی

لواسان .

لواسان:
حال ِ  البرز  نکو  گشته  ،  هوایش  بد   نیست 
مُتعادل   شده    ایام   ،   شبش  مُمتد   نیست 
کی    وزد    باد  ِ  بهاری  ِ   لواسان  ،   به کسی 
که‌  به ورجین  نزده  گامی  و  روز آمد  نیست  
چشم  ِ   نگشوده    به زیبایی ِ    آهووش ِ    آن 
دیده ای  خاطره ساز  و نگهی  َسرمَد    نیست 
دیده     از   درگه  ِ    دیدار  ِ    مَجازی      َبردار 
حس ِ  آهوبره   ،   در   پنجرهً    آی پد    نیست 
باید   از  خویش  برون   آمده  ،  گامی     بزنی 
عزم  ِ امروز  ِ تو  ،  آنگونه  که‌  می باید  نیست 
زندگی   ،   شیوهً     امروزی ِ   خود    را    دارد
سیو و پردازش ِ این فلسفه ، صد درصد نیست 
سیو ِ   محدود   کجا  ؟  منظرهً    رود    کجا  ؟ 
تاچ ِ تصویری  آن ، شاهد ِ جَزر  و  مَد  نیست !
پیکسل ِ  صفحه   اگر    ،   طیف ِ   تماشا   دارد 
در  تماشای ِ شما  ،  موج  و  نسیم  سد  نیست 
پُست  ِ   تکراری   و   اجبار ِ    دلازار ِ     کامِنت 
غیر ِ  پُتکی که  بر اعصاب ِ تو می کوبد نیست
عصر  ِ ما  عامل  سرعت  شده  ،  اماّ   و  دریغ 
َلختی ِ خاطره را ، فرصت ِ بیش از حد  نیست
ضربان  ِ   رگ   و   آرامش ِ     اعصاب  ِ     تورا  
بهتر  از «قلهً کوهی»  که ‌ به دست آید  نیست 
                        آسمان ِ  آبی ِ شعر 
                           ۱۳۸۵/۱۲/۱۸

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/۱٢/٢٠ - بهروز سنجابی

بوم غزل .

بوم غزل : 
بر بوم ِ غزل  دستِ  دلم ،  پنجره ساز  است
دیدار ِ تو در  پنجره ها ، خیس ِ  نیاز   است 
وقتی   تو   ،   نظرگاه ِ     غزلواره     نباشی 
ما را  چه  تماشا  ،  اگر این پنجره  باز است 
یک  قافله  قو   ،   سر زده   از  ناز ِ  نگاهت 
طور ِ طمعی کهنه در  این دست ِ درازاست 
بر خاطر ِ   من   ،   آن شب   آواز   ،  مصور 
بس نغمهً  موزون ِ  تو  بر سینهً  ساز  است 
رد ِ  غزلی  ،   مانده   بر این   خط ِ   موازی 
تا آخر خط  ،   بدرقه ام خاطره ساز   است 
هرچند  دگر  فرصت ِ   دیدار    نمانده ست 
در  لالیِ  چشمم ،  غزلی   روح نواز    است 
احساس  تمنای  تو  در    قافیه  جاری ست 
سودای غزل ، شوق ِ  نشیبی به فراز  است
 آسمان ِ  آبی ِ  شعر 
     ۱۳۹۵/۱۰/۲۵.    

.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/۱۱/٢۳ - بهروز سنجابی

بنفشه ها .

بنفشه کاری 
هفتاد و دو سال طی شد و پر کارم 
این شکر  ، چگونه گویم  و  بگزارم 
گلدان گل و باغچه ، آباد  شده ست
در دامنه اش دوباره ، گل می کارم 
فواره  ،  نماد  بودن برکه  ،  شکفت 
افراشته قد ، چو قامتش سرشاریم 
مینا و چکاوک و پرستو  ،  پرشوی
پرشوییشان   نشسته   بر   دیدارم 
من  ،  عاشق زیبایی و پاکیزه گیم 
مرداب  محیط ، می دهد  ،  آزارم 
فردا  گه  رسد  ،  ترانه  پرداز ترم 
اسفند  ،  بنفشه روید  از  اشعارم 
درصفحهً بی روح مجازی ، سردم  
از صفحهً دل به سبزه ، باور دارم 
تا شوق جوانه ، قد کشید از غزلم 
چو دانه  ،  به گلدان  گلی بسپارم 
از گندم دل ، امید  صد دانه  دمید 
احیاگر ، باغ   و   برکه   و   گلزارم 
کی ماه رسد به برکه سنگی  ،  من 
من ماهی  ،این برکه  افسون کارم
       آسمان آبی شعر
             ۱۳۹۵/۱۰/۱۵    

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/۱٠/٢۳ - بهروز سنجابی

هوای کوی تو .

هوای ِ کوی ِ تو :
دلم  سه  پاره  شده ،  با  کدامشان    سازم 
از  این  سه پاره ،  به نجوا  رسیده   آوازم 
چه سال ها که سپردم  به شوق  ِ دیدن ها  
 گذشته    را    به  قمار ِ   هنوز     می بازم 
خطوط ِ ِخاطره هایی ، که دور و کمرنگند   
به پای ِ  هرخط آن  ،  سخت قصه پردازم 
بگو چگونه تو را  شرح داده  ، شکوه کنم 
دوباره    دیدن ِ    تو   ،    آرزوی ِ   پروازم  
مرا امید به احساس ِ  رخ نمودن  هاست 
هوای ِ ِ کوی تو هر لحظه  ،  می برد بازم 
تمام  ِ بیم  ِ من  از   لحظهً  جدایی   بود 
به  نامه ای  سخنی  ،  با جواب   بنوازم
بدان بهانه   ،   که  ترک ِ  دیار  ِ   ما کردی
بیات ِ زند  ،  نشسته  ،  به    پردهً   سازم 
پیام  ِ  خرمی ِ  خویش  را   ،  حوالت کن 
که  تا فغان  نشود  ،  شکوه های ِ ایجازم
       آسمان ِ آبی ِ شعر       
                    ۱۳۹۵/۹/۱۲                    

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/٩/۱٩ - بهروز سنجابی

یاد ِِ ایام .

یاد ِ ایام 
شب ِ  زیبایی  بود  ،  دوستان  را   دیدیم 
محفلی گرم  شد  و خاطره  را ، خندیدیم 
صحبت  از  گلشن ِ  تبریز   ،  به آمل پر زد 
لحن ِ  اهواز ،  به سرنای ِ  لری   سنجیدیم 
چایی  ترکی  دیشب ،  خبر از ، حیران داد 
با سه لیوان ِ  پُرش  ،  گردنه  را  پیچیدیم 
لهجه هامان  به میان  آمد و گفتار  شکفت 
گپ و گفتی که از آن شاخه شعری چیدیم 
مادر ِ  محترمی  بانی ِ  مجلس  شده   بود 
به ارادت  ،  همه خاک ِ قدمش   بوسیدیم  
میز  ِ  شام   و   غزل ِ  شُهرت ِ   تبریزی ها 
روی ِ  هر قافیه  « نان و نمکی » پاشیدیم
 قصه ساسکاتون و شدت ِ  سرمای  ِ سترگ 
به فرا خوان  ِ هوا   ،  سرد  شده   لرزیدیم 
شب شتابان  شد و دیدار به  آینده  کشید
عطر یک خاطرهً خوش به غزل بخشیدیم 
یادمان ِ   شب ِ   دیدار   ،   هنرمند ِ  جوان 
صید ِ شاهین شده  در لنز  ِ هنر چرخیدیم 
       ۱۳۹۵/۸/۲۲      
        آسمان ِ  آبی ِ   شعر.         

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/۸/٢۳ - بهروز سنجابی

دل انگیز .

دل انگیز  :
غروب   و  غربت  و  پیری  و  پاییز 
سرودی   ساز کن   شوری   بر انگیز
پر ِ    پرواز     ده       پروانه     آسا 
به  چشمم   شمع ِ  شیدایی   بیاویز 
به   رویا  و  تداعی   راهی ام    کن 
بکامم   جرعه ای  جام  ِ جوان  ریز 
شتابان  زرد   شد   ایام  ِ    سر سبز 
شتابان    ارغوانی     فصل ِ    پاییز 
دمی  تنهایی اش  گوید که  بشتاب 
دمی  زیبایی اش  گوید  که  مگریز
نگارا     بینشم     ده     تا      بدانم  
تمیز ِ   مرز ِ  میل  و  شرط   پرهیز
بغیر  از  دست ِ  نقاش ِ خزان  ساز   
چه دستی  برگ  را  گوید   فروریز
به مهرش برگ ها را برده در خواب 
به لطفش  بانگ بردارد   که  برخیز 
مگو   پاییز   و   مرگ ِ   سبز  فامی
مگو    روزان  ِ  سرما ی ِ     بلا  بیز
به  بارانی   که   می بارد    نظر کن  
بها ر  اندیشه شو ،  شعر ِ دل انگیز 
    زندگی کارگاه ِ تجربه بود 
                                                    ۱۳۹۵/۷/۲

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/٧/۱٤ - بهروز سنجابی

نخل ِِ ناخلف .

نخل ِ ناخلف 
تا  نخل  ِ ناخلف نشوم   ،   تار    می شوم 
با زخمه های ِ   یاد ِ تو   تکرار     می شوم
ای یادمان ِِ  تا ابد  ،  ای    یاد گار ِ    عشق  
دور از تو سرد و تلخ و خودآزار می شوم 
هرشب سری به بستر من  ، می زند  غمت 
هرشب به وهم  ِ وعده  گرفتار  می شوم 
لبریز  از سکوتم  و  در  دل  ترانه  هاست 
خشکیده لب عبوس و بد رفتار می شوم 
شوقم    گناهکارهً    عشق  ِ   کسی    نشد   
در شعر   خویش از چه  گنهکار  می شوم 
گفتی  سزای ِ عاشقی از خود بریدن است 
از   خویشتن   بریده   سزاوار    می شوم 
چوب  ِ  حراج   می زنم    بر   عاشقانه ها 
خود را    بدین  بهانه    خریدار  می شوم 
تو می رسی به کوچهً بن بست ِ شعر  ِ من 
من آن سری که خورده به دیوار می شوم 
رویا پریش   گشتم   و  در   بستر  ِ  خیال 
با های های ِ   گریه ام    بیدار    می شوم
                آسمان ِ آبی ِ شعر 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/٦/٢۳ - بهروز سنجابی