آسمان آبی شعر
بنفشه ها .

بنفشه کاری 
هفتاد و دو سال طی شد و پر کارم 
این شکر  ، چگونه گویم  و  بگزارم 
گلدان گل و باغچه ، آباد  شده ست
در دامنه اش دوباره ، گل می کارم 
فواره  ،  نماد  بودن برکه  ،  شکفت 
افراشته قد ، چو قامتش سرشاریم 
مینا و چکاوک و پرستو  ،  پرشوی
پرشوییشان   نشسته   بر   دیدارم 
من  ،  عاشق زیبایی و پاکیزه گیم 
مرداب  محیط ، می دهد  ،  آزارم 
فردا  گه  رسد  ،  ترانه  پرداز ترم 
اسفند  ،  بنفشه روید  از  اشعارم 
درصفحهً بی روح مجازی ، سردم  
از صفحهً دل به سبزه ، باور دارم 
تا شوق جوانه ، قد کشید از غزلم 
چو دانه  ،  به گلدان  گلی بسپارم 
از گندم دل ، امید  صد دانه  دمید 
احیاگر ، باغ   و   برکه   و   گلزارم 
کی ماه رسد به برکه سنگی  ،  من 
من ماهی  ،این برکه  افسون کارم
       آسمان آبی شعر
             ۱۳۹۵/۱۰/۱۵    

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/۱٠/٢۳ - بهروز سنجابی

هوای کوی تو .

هوای ِ کوی ِ تو :
دلم  سه  پاره  شده ،  با  کدامشان    سازم 
از  این  سه پاره ،  به نجوا  رسیده   آوازم 
چه سال ها که سپردم  به شوق  ِ دیدن ها  
 گذشته    را    به  قمار ِ   هنوز     می بازم 
خطوط ِ ِخاطره هایی ، که دور و کمرنگند   
به پای ِ  هرخط آن  ،  سخت قصه پردازم 
بگو چگونه تو را  شرح داده  ، شکوه کنم 
دوباره    دیدن ِ    تو   ،    آرزوی ِ   پروازم  
مرا امید به احساس ِ  رخ نمودن  هاست 
هوای ِ ِ کوی تو هر لحظه  ،  می برد بازم 
تمام  ِ بیم  ِ من  از   لحظهً  جدایی   بود 
به  نامه ای  سخنی  ،  با جواب   بنوازم
بدان بهانه   ،   که  ترک ِ  دیار  ِ   ما کردی
بیات ِ زند  ،  نشسته  ،  به    پردهً   سازم 
پیام  ِ  خرمی ِ  خویش  را   ،  حوالت کن 
که  تا فغان  نشود  ،  شکوه های ِ ایجازم
       آسمان ِ آبی ِ شعر       
                    ۱۳۹۵/۹/۱۲                    

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/٩/۱٩ - بهروز سنجابی

یاد ِِ ایام .

یاد ِ ایام 
شب ِ  زیبایی  بود  ،  دوستان  را   دیدیم 
محفلی گرم  شد  و خاطره  را ، خندیدیم 
صحبت  از  گلشن ِ  تبریز   ،  به آمل پر زد 
لحن ِ  اهواز ،  به سرنای ِ  لری   سنجیدیم 
چایی  ترکی  دیشب ،  خبر از ، حیران داد 
با سه لیوان ِ  پُرش  ،  گردنه  را  پیچیدیم 
لهجه هامان  به میان  آمد و گفتار  شکفت 
گپ و گفتی که از آن شاخه شعری چیدیم 
مادر ِ  محترمی  بانی ِ  مجلس  شده   بود 
به ارادت  ،  همه خاک ِ قدمش   بوسیدیم  
میز  ِ  شام   و   غزل ِ  شُهرت ِ   تبریزی ها 
روی ِ  هر قافیه  « نان و نمکی » پاشیدیم
 قصه ساسکاتون و شدت ِ  سرمای  ِ سترگ 
به فرا خوان  ِ هوا   ،  سرد  شده   لرزیدیم 
شب شتابان  شد و دیدار به  آینده  کشید
عطر یک خاطرهً خوش به غزل بخشیدیم 
یادمان ِ   شب ِ   دیدار   ،   هنرمند ِ  جوان 
صید ِ شاهین شده  در لنز  ِ هنر چرخیدیم 
       ۱۳۹۵/۸/۲۲      
        آسمان ِ  آبی ِ   شعر.         

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/۸/٢۳ - بهروز سنجابی

دل انگیز .

دل انگیز  :
غروب   و  غربت  و  پیری  و  پاییز 
سرودی   ساز کن   شوری   بر انگیز
پر ِ    پرواز     ده       پروانه     آسا 
به  چشمم   شمع ِ  شیدایی   بیاویز 
به   رویا  و  تداعی   راهی ام    کن 
بکامم   جرعه ای  جام  ِ جوان  ریز 
شتابان  زرد   شد   ایام  ِ    سر سبز 
شتابان    ارغوانی     فصل ِ    پاییز 
دمی  تنهایی اش  گوید که  بشتاب 
دمی  زیبایی اش  گوید  که  مگریز
نگارا     بینشم     ده     تا      بدانم  
تمیز ِ   مرز ِ  میل  و  شرط   پرهیز
بغیر  از  دست ِ  نقاش ِ خزان  ساز   
چه دستی  برگ  را  گوید   فروریز
به مهرش برگ ها را برده در خواب 
به لطفش  بانگ بردارد   که  برخیز 
مگو   پاییز   و   مرگ ِ   سبز  فامی
مگو    روزان  ِ  سرما ی ِ     بلا  بیز
به  بارانی   که   می بارد    نظر کن  
بها ر  اندیشه شو ،  شعر ِ دل انگیز 
    زندگی کارگاه ِ تجربه بود 
                                                    ۱۳۹۵/۷/۲

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/٧/۱٤ - بهروز سنجابی

نخل ِِ ناخلف .

نخل ِ ناخلف 
تا  نخل  ِ ناخلف نشوم   ،   تار    می شوم 
با زخمه های ِ   یاد ِ تو   تکرار     می شوم
ای یادمان ِِ  تا ابد  ،  ای    یاد گار ِ    عشق  
دور از تو سرد و تلخ و خودآزار می شوم 
هرشب سری به بستر من  ، می زند  غمت 
هرشب به وهم  ِ وعده  گرفتار  می شوم 
لبریز  از سکوتم  و  در  دل  ترانه  هاست 
خشکیده لب عبوس و بد رفتار می شوم 
شوقم    گناهکارهً    عشق  ِ   کسی    نشد   
در شعر   خویش از چه  گنهکار  می شوم 
گفتی  سزای ِ عاشقی از خود بریدن است 
از   خویشتن   بریده   سزاوار    می شوم 
چوب  ِ  حراج   می زنم    بر   عاشقانه ها 
خود را    بدین  بهانه    خریدار  می شوم 
تو می رسی به کوچهً بن بست ِ شعر  ِ من 
من آن سری که خورده به دیوار می شوم 
رویا پریش   گشتم   و  در   بستر  ِ  خیال 
با های های ِ   گریه ام    بیدار    می شوم
                آسمان ِ آبی ِ شعر 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/٦/٢۳ - بهروز سنجابی

خاطره :

خاطره 
ما  خاطره  را  قاب  نمودیم  و سرودیم 
یک  عمر  گرفتار ِ  خط  ِ خاطره   بودیم 
از     کودکی ِ    قافیه   ،   تا آخر ِ    دفتر
 غیر از  غزل ِ ِ خاطره   بابی   نگشودیم 
ما  از  گَوَن ِ تَف  زده ،   از  مِتن ِ  کویری
تا   برکه ً   باران ِ   غزل    راه     شودیم 
تا   دل   بنشیند    به  هم آغوشی ِ   دریا 
با چالش ِ  بیداد ِ زمان ، کوشش ِ  رودیم
دل  بستر  ِ صد موج ِ  بلا خیز  شد ،  اماْ
ما فاتح  ِِ پیمودن ِ  این    بود  و  نبودیم 
تا خوش بچمد در غزلی، آهوی ِ احساس 
هر  قافیه   را    از   دهن ِ  شیر   ربودیم 
ما  باک   نداریم   ،   ز ِ  فتوای  ِ  حریفان 
در وادی ِ سودایی خود سخت حسودیم 
مگذار   که  با  شبنم ِ  ا شکی  شود  آخر 
این برگ که با «خاطره »  ایجاد نمودیم 
                    آسمان  آبی  شعر 
                                                Canada _ coquitlam                                                                                                                                                                                        ‌‌‌                                       ‌‌    ‌‌‌‌‌‌             ۱۳۹۵/۵/۵

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/٥/٩ - بهروز سنجابی

به یاد ِِ خاطره هایت .

دوباره  پنجم ِ  مرداد   ،   در  هوای ِ  تو هستم 
گشوده  بال ِ غزل   را  ، غزلسرای ِ   تو   هستم 
سکوت کردم  و ماندم ، سُرود خواندی و رفتی 
تداعی  ِ تو شدم     ،   یاد ِ   آشنای ِ  تو   هستم
در   انتهای ِ  غزل   هم   ،   به   انتها    نرسیدی
هزار   خاطره   در  من ،  در  ابتدای ِ  تو هستم 
 اگر   صدای ِ  غزل های  ِ تو   به کوچه   نمانده
هنوز   خاطره   پرداز ِ   رد ِ   پای ِ   تو    هستم 
تمام ِ  عاشقی ِ  ما  به شهر ِ خاطره  ثبت است   
نه  این  دیار ،  که  بیگانه  با سرای ِ  تو هستم 
چگونه   یاد ِ   وطن  را  ،  به هر ترانه   نگویم 
هماره  یاد ِ  وطن  هست و مبتلای  تو  هستم 
سفر  تبر  شد  و  قد  زد  بلوط ِ  پیر ِ  غزل  را
فتاده ام   منگر   ،   تاک ِ واژه های ِ  تو  هسم 
اگر چه جان ِ مرا سوخت  درد و داغ ِ  فراقت 
به  شعله ام  بنگر  ،  قامت ِ  رسای ِ  تو هستم
              آسمان ِ آبی ِ شعر
       پنجم امرداد ِ نود و پنج 
                                                        Canada _ coquitlam

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/٥/٥ - بهروز سنجابی

هوای ِِ تماشا .

هوای ِ تماشا .
لذت ِ لحظه ها چنان  لیز   است ،
 که  مجالی  برای ِ  گفتن   نیست .
فصل ِ شاداب ِ  غنچه را    دریاب ، 
بعد گل ،  نوبت ِ  شکفتن   نیست ،
عادت ِ      پیله های  ِ       ابریشم 
تا      ابد      جاوان        نمی ماند
فصل ِ     پروانگی    رسد    از راه 
فرصت تا  همیشه  خفتن   نیست 
من     به    پروانگی     نمی    نازم
ایستگاهی   که آخر ِ   « پَر »   بود  
فصل  ِ  پیری   رسید   و   دانستم 
رسم ِ  وارونگی  ،  شکفتن  نیست
نه که  از  زندگی   دل   آزرده ام
که مر ورش  ،  ترانه   یاد   است 
گر  اشارت   بدین   زمان    کردم 
دُر  ِ آن  روزگار  سُفتن  ،   نیست 
لیک  ،   دید ِ   جوانی   و   پیری 
رنگ ها را   ،   دوگانه  می بینند 
برگ سازی و جلوه های ،  خزان 
نقد ِ  معناییش   نهفتن    نیست
ترس ِ  سنجاق ِ  و برگ ِ دفترها 
بانگ  فریاد  ِ بال  ِ پروانه است  
 
اعتمادی  که می شود  مصلوب 
اتکایی    برای ِ   رفتن    نیست
من ام  و  شمع  ِ شعر  پوشالی 
واژه هایی  که چشم  را بسته 
پشت سر عصر ِ بیت های عقیم 
پیش رو فصل ِ شعر گفتن نیست 
        آسمان ِ آبی ِ شعر
جولای ۲۰۱۶ کانادا - کوکیتلام

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/٤/۳٠ - بهروز سنجابی

عشق چیست .


دردا که تیر کودک چرخ از کمان گذشت

دل را درید از هم و از استخوان گذشت

اندوه ابر وار به دشت دلم گریست

سیل سرشک گشت و کران تا کران گذشت

آن زخم چیره گشت که نتوان به دل کشید

وان درد سلطه یافت که نیشش ز جان گذشت

خاکستری به جای در این دشت تیره ماند

چاووش خواند و از خم ره کاروان گذشت

صبح وداع تیره تر از شام مرگ بود

اشگی به دیده ماند سکوت از زبان گذشت

خورشید تیره گون شد و مهتاب خون گرفت

بر من همان گذشت که بر آسمان گذشت

شادی و شعر و شور و شراب و شباب و شوق

رنگ محال بود و ز چشم گمان گذشت

دام زمانه قدر و بها از کسی نخواست

با موش رفت آنچه به شیر ژیان گذشت

از خار پرس قصه که در دشت زندگی

گر کاروان گذشت، چه بر ساربان گذشت

روزی به پیر میکده گفتم که عمر چیست؟

پلکی به روی هم زد و گفتا که هان!، گذشت

گفتم که عشق چیست؟ تهی کرد جام و گفت:

بر هر کسی به شیوه ای این داستان گذشت!!

گفتـم که مـرگ مهلـت دیدار می دهد؟

گفت: این عروس از بر صدها جوان گذشت!

گفتم که: سرنوشت زند حلقه ای به در

گفتا: دریغ و درد! ز راه نهان گذشت!

بعد از تو روزگار، بگویم چسان گذشت؟

آنسان که بر پرنده ی بی آشیان گذشت

بعد از تو روزگار ندانی چگونه بود

گر جمله سود بود، همه به زیان گذشت

ای سرخ گل، که باد ربودت ز باغ من

گفتی به باد خیره، چه بر باغبان گذشت؟!

بگذار بـوم وار بنـالم به بـام بخت

کان شعله ها بماند و شکیب توان گذشت

رفتی، برو برو به سلامـت سفـر ترا

اما بگو بگو که چه مارا میان گذشت؟!

هر بار قاصـدی ز ره آمد، دلم تپید

دردا خموش آمد و از آستان گذشت

اینک نهاده چشم به راهم که پیک مرگ

گوید که فکر توشه ی ره کن، زمان گذشت

دیـشـب بیاد گفتــه استـادم ایـن دو بیـت

از نــوک خامه بــود ولـی بـر زبان گذشت

کافسانــه حیـات دو روزی نـبـود بیــش

آن هـم «کلیـم» با تـو بگـویم، چنـان گذشت

یک روز صرف بستن دل شد به این و آن

روز دگر بـه کندن دل زیـن و آن گذشت!!

نصرت رحمانی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/۳/۱٩ - بهروز سنجابی

فصل آخر .

فصل آخر .

 

 

آخرین شعر ٬ شعر رفتن بود ٬ آخرین حرف حرف پیمودن

 

قصه ناگزیر یک پرواز٬ از حضور غریب ما تا من

 

آخرین درد ٬ درد اول بود ٬ بغض این واژه های تکراری

 

خشم این سینه های بی فریاد٬ زخم این لحظه های بی روزن

 

آخرین راه ٬ راه بی پایان ٬ مقصدی پشت قاب یک تصویر

 

کوره راهی همیشه خیس از اشک ٬ کوچه ای ازترانه تا شیون

 

اشتیاق شدید یک پیوند ٬ خشکی یک نهال ناباور

 

سر سپردن به خنجری عریان ٬ اضطرابی بنام دل بستن

 

پر گشودن کلام آخر بود ٬ گم شدن در عبور یک رویا

 

بیقرار دوباره ای دیگر ٬ انتظار ستاره ای روشن

 

راه دشوار پیش رو گرچه ٬ در مهی بیکرانه منزل داشت ٬

 

این لجاجت همیشه با ما بود: رفتن ورفتن و نیفتادن !

 

آخرین فصل را نمی گویم ٬ فصل کوچ از غزل به شبناله

 

چهره ای تلخ پشت یک لبخند ٬ غنچه ای سرخ ٬ نقش پیراهن !

 

مهرداد سنجابی

.

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳٩٥/٢/٢٩ - بهروز سنجابی