آسمان آبی شعر
 

 

دار

د يشب كه همسايه خود ش را دار مي زد

دارش صلا بر مردم بيدار مي زد

گويي به شهر مردگان . آن آشنا مرد

حجم جسد را . باد بر د يوار مي زد

فردا سيه پوشان . به گورش بوسه داد ند

اين رو سياهي طعنه بر كفتار مي زد

آزاده اي در مرگ او . با گريه مي گفت

بيجاره توي كوره . آجر بار مي زد

آنشب همه همسايه ها . در صف نشستند

شرم عجيبي . پرده بر انظار مي زد

بر سينه د يوار . چشم آشنايي

از پشت شيشه . خنده بر حظار مي زد

فردا زني . با كيسه هاي بي پناهي

با سنگ و كيلو . نان خشكي جار مي زد

د يشب تب نا باوري . در جان من ريخت ؟

يا نبض نفرت . در رگ من تار مي زد ؟

زيرا د وباره . يا وه پردازي مجرد

در گوش شعر من . دم از ايثار مي زد!

سروده شده در مورخه 12/ 10 /77 ملاير.

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٢/۱۱/٦ - بهروز سنجابی