آسمان آبی شعر
 

 

       ديتا ؛

       ای نو رسيده ها

       انديشه تان سترگ ٬  آوايتان بلند

       ما نيز چو شمايان آوازه داشتيم  *

 

       ياران پر تلاش

       ما ياد مان خدمت خود را به رايگان

       در جای جای بعد زمان جا گذاشتيم  *

 

       در سال های دور

       در فصل های سخت تهی از فناوری

       با دانشی که تحفه آن روزگار بود ٬ پرچم فراشتيم *

 

       تنها دليل ما

       در دستهای ساده با ابزار های هيچ

       بذر اميد بود که در سينه کاشتيم  *

 

       تحسين شنيده ها

       ماوارثان حسرت تقدير های پوچ

       امروز ناظران صبور زمانه ايم

       ما جاودانه ايم

      

         با چشم های مات

         با چشم های مات تر از ثقل لحظه ها

          در سايش سکوت به ديواره تلاش

         اينک بها نه ايم              

        درعصر ارتباط

        در عصر لحظه های به سرعت گريز پای

        با (بيت ) ها جوانه زد صبری که کاشتيم  *

 

         اسفند ۸۲  تهران 

 

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٢/۱٢/٦ - بهروز سنجابی