آسمان آبی شعر
 

شعر دلتنگي

من به تنهائي ِ خود خوكردم

خسته از خلق به خود رو كردم

از حسادت بري و بيزارم

ميدهد رنگ و ريا آزارم

به بد و خوب نمي انديشم

غرق در عشق و خيال ِ خويشم

شام يلدا بشود منزل ِ من

از كسي مِهر نخواهد دل ِ من

منّت آلود نخواهم دل و جان

شَرَف ِ درد به از اين درمان

مِهر ِ مَسموم به زهر ِ منّت

شوكرانيست به جام ِ ذ ِلّت

هركه لطفش اثر از منّت داشت

نام او را نتوان يار گُذاشت

يار آن است كه هَمدل باشد

دادرس در غم و مُشگل باشد

نَفَسَش بوي ِ ِحمايت بدَهَد

جان ِ خود را به رضايت بدَهَد

وَرنَه هنگام ِ غزَلخواني ها

گاه ِ آواز و دُر اَفشاني ها

همه باشند ز ِ جان يار ِ دلم

همه هستند خريدارِ دلم

نيستم طالب ِ اين ياري ها

اينچنين همدم و غمخواري ها

به گُل ِ عاطفه مي اَنديشَم

مي كِشد عشق به سوي ِ خويشم

مي گريزم بَر ِ همخانهً دل

مرد ِ رويائي و افسانهً دل

آنكه سازَندهً دنياي ِ من است

مونِس اين دِلِ تنهاي ِ من است

آن كه باشد همه جا هَمدَم ِ من

گاه ِ شادي و به وقتِ غم ِ من

حاصِل ِ گُلشن ِ افكار ِ من است

شور و شيريني ِ اشعار من است

بعد از اين باز چُنان بُگذشته

سر كنم با دِل ِ خونين گشته

پَركِشَم تا بَر ِ شهبازِ خيال

تا نباشم بَر ِ كَس همچو َوبال

رَستن از غير شَود پيشهً من

عشق مي ماند و انديشهً من

من و بي خويشي و شيدايي ها

خلوت و گوشهً تنهايي ها

مي رَوَم غَرق ِ خيالم باشم

راضي از عشق ِ مُحالم باشم

مي گريزم ز ِ ديار ِ نيرنگ

تا كه اين قوم ِ سَرا پا از سنگ

خون َمريزند به قلب ِ ريشم

بِگُذارند به حال ِ خويشم

تاشود قطرهً اشكم الماس

از دل ِ يأس بِرويد گُل ِ ياس

تاكي از قلبِ ‹‹ شكسته مويَم ››

‹‹ مثنوي ›› را به ‹‹ مُخالف ›› گويَم

بعد از اين راه به ‹‹ ماهور ›› بَرَم

‹‹ نغمه ›› را طرفِ ‹‹ نِشابور ›› بَرَم

زين ‹‹ گشايش ›› طرب انگيز شوم

‹‹ كُشتهً ›› ‹‹گوشهً تبريز ›› شوم

در ‹‹ نوا ›› آيَم و فرياد زنم

مُطربِ پَردهً ‹‹ عُشّاق ›› مَنَم

مَستي از نغمهً ‹‹ شوري ›› شيرين

همرَه ِ ‹‹ زُهره و ماه و : پروين : ››

طرف ِ ‹‹ دشتي ›› كِشَدَم ‹‹ موسم ِ گُل ››

تا زِ هَر گوشهً آن چون بلبُل

رَسَد آواز ‹‹ قمَر ›› در گوشم

بِبَرَد ‹‹ آتش ِ دل ›› از هوشم

در ُمرور از نغَمات ِ ديرين

‹‹ بُردي از يادَم ›› و ‹‹ تنها مَنِشين ››

راهي ِ ‹‹ نصف ِ جهان ›› مي گردَم

از شَعَف ‹‹ جامه دَران ›› مي گردَم

مست و بي خويش و رها از هر بند

مي زنم بَرغم ِ دنيا لبخند

لولي ِ ‹‹ نغمهً ›› ‹‹ : دلكش : ›› گردَم

‹‹ اوج ›› گيرَد شَعَفَم با هر دَم

جوشَد از جان و دلم شَطِ شراب

شعر ِ چون آب و نَوايِ ‹‹ مي ِ ناب ››

مي شود در دل ِ اين كاسه نبات

فَعَلاتُن ، فَعَلاتُن ، فَعَلات

تا دهد شَرح ِ پريشانيِ ِ دل

راز ِ سرمستي و حيراني ِ دل

گشت چون مُرغ ِ سخنگوي ِ دلم

اينچنين گُفت ز ِ مُشكوي ِ دلم

گر چه تنها و پُر از تَشويشم

راضي از حال و هواي ِ خويشم

با خيالي كه خود ِ زندگي است

مايهً شادي و سَرزندِگي است

بادهً وَصل به جام است مَرا

غم در اين بَزم حَرام است مَرا

چون خياللم بِشوَد راه ِ نجات

گويد از كُنج ِ قَفَس قلب ِ حيات

زندهً عشقم و ‹‹ شيرين ›› هستم

قُطب و سَردار ِ مجانين هستم

  سرودهْ استاد شيرين حياتبخش  

    شيرين اچ بی .پرشين بلاگ

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸۳/٥/٦ - بهروز سنجابی