کُرسی ها .

.

.

خزیده خاطرهً من به قاب ِ کُرسی ها

بیاد ِ کودکی و رختخواب ِ کُرسی ها

 

صدای ِ قصهً مادر بزرگ پیچیده است

بگوش ِ حافظهً تُرد ِ خواب ِ کرسی ها

 

بساط ِ شب چله و گفتگوی ِ همسایه

به گُل نشسته شب از التهاب ِ کرسی ها

 

چه پند ها به من آموخت ، چه داستان ها گفت

شب ِ بلند ِ زمستان کتابِ کرسی ها

 

هنوز کوچهً انگشت ها پُر از سرما است

دو دست ِ یخ زده بی آفتاب ِ کرسی ها

 

اذان عقربه ها گوش صبح را پر کرد

دوید مدرسه هارا شتاب ِ کرسی ها

 

به شام ِ کودکیم بس شهاب جا مانده است

جرقه های ِ ذغال ِ شباب ِ کرسی ها

 

نشست برف ِ زمستان به بام ِ باور ِ من

شکست تیرک ِ باور حباب ِ کرسی ها

 

من آن غرور ِ بلند آشیان ِ شاهینم

فرود آمده امشب عقاب ِ کرسی ها

 

به جای مانده از آن سالهای خاکستر

سحاب خاطره ای از سراب ِ کرسی ها

 

شکست دانهً دل با گذشت سنگ زمان

ز ِ سنگ ِ حادثه نی زآسیاب ِ کرسی ها

 

سئوال ِ کودکیم خیس ِ برف بازی بود

چگونه خشک شدم بی جواب ِ کرسی ها ؟

 

ملایر زمستان 1343

 

 

/ 1 نظر / 7 بازدید