سعدی.

.

سعدیا! چون تو کجا نادره گفتاری هست؟                 یا چو شیرین سخنت نخل شکرباری هست؟

یا چو بستان و گلستان تو گلزاری هست؟                 هیچم ار نیست، تمنای توام باری هست

«مشنو ای دوست! که غیر از تو مرا یاری هست         یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست »

لطف گفتار تو شد دام ره مرغ هوس                         به هوس بال زد و گشت گرفتار قفس

پایبند تو ندارد سر دمسازی کس                             موسی اینجا بنهد رخت به امید قبس

« به کمند سر زلفت نه من افتادم و بس                   که به هر حلقه‌ی زلف تو گرفتاری هست »

بی‌گلستان تو در دست بجز خاری نیست                  به ز گفتار تو بی‌شائبه گفتاری نیست

فارغ از جلوه‌ی حسنت در و دیواری نیست                 ای که در دار ادب غیر تو دیاری نیست!

« گر بگویم که مرا با تو سر و کاری نیست                 در و دیوار گواهی بدهد کاری هست »

دل ز باغ سخنت ورد کرامت بوید                              پیرو مسلک تو راه سلامت پوید

دولت نام توحاشا که تمامت جوید                            کآب گفتار تو دامان قیامت شوید

« هرکه عیبم کند از عشق و ملامت گوید                  تا ندیده است تو را، بر منش انکاری هست »

روز نبود که به وصف تو سخن سر نکنم                     شب نباشد که ثنای تو مکرر نکنم

منکر فضل تو را نهی ز منکر نکنم                             نزد اعمی صفت مهر منور نکنم

« صبر بر جور رقیبت چه کنم گر نکنم؟                      همه دانند که در صحبت گل خاری هست »

هرکه را عشق نباشد، نتوان زنده شمرد                   وآن که جانش ز محبت اثری یافت، نمرد

تربت پارس، چو جان جسم تو در سینه فشرد            لیک در خاک وطن آتش عشقت نفسرد

« باد، خاکی ز مقام تو بیاورد و ببرد                          آب هر طیب که در طبله‌ی عطاری هست »

سعدیا! نیست به کاشانه‌ی دل غیر تو کس               تا نفس هست، به یاد تو برآریم نفس

ما بجز حشمت و جاه تو نداریم هوس                       ای دم گرم تو آتش زده در ناکس و کس!

« نه من خام طمع عشق تو می‌ورزم و بس              که چو من سوخته در خیل تو بسیاری هست »

کام جان پر شکر از شعر چو قند تو بود                      بیت معمور ادب طبع بلند تو بود

زنده جان بشر از حکمت و پند تو بود                         سعدیا! گردن جانها به کمند تو بود

« من چه در پای تو ریزم که پسند تو بود؟                 سر و جان را نتوان گفت که مقداری هست »

راستی دفتر سعدی به گلستان ماند                        طیباتش به گل و لاله و ریحان ماند

اوست پیغمبر و آن نامه به فرقان ماند                       وآن که او را کند انکار، به شیطان ماند

« عشق سعدی نه حدیثی است که پنهان ماند         داستانی است که بر هر سر بازاری هست »

روز سعدی گرامی باد

/ 0 نظر / 6 بازدید