آتشدان عشق

     بسكه هَردم از فِراقت مست و شيدا سوختم

     خوش در آتشدانِ عشق تو سرا پا سوختم

     جاي دارد مِهر و عشق تو به ژرفاي دلم

     لاجرم از هُرمِ اين سِرِّ سُوَيدا سوختم

     روشن از مِهرِ خيالت آسمان خاطرم

     آشكارا در ميان خواب وروًيا سوختم

     همچو ‹شيرين› در تماشا خانه ً عشاق كيست؟

     تا زند فرياد شادي وه چه زيبا سوختم

     پا نهادم سَرخوش و مشتاق در درياي عشق

     با حياتِ خود در آتش رفته يكجا سوختم

                             shirinhb.persianblog .com

/ 2 نظر / 5 بازدید
unknown man

اي صميمي ؛ ديگر زندگي را نمي توان در فرو مردن يک برگ يا شکفتن يک گل يا پريدن يک پرنده ديد ما در حجم کوچک خود رسوب مي کنيم آيا شود که باز درختان جواني را در راستاي خيابان پرورش دهيم و صندوقهاي زرد پست سنگين ز غمنامه هاي زمانه نباشد ؟

ali

salam /webloge khili ghahsangi dari / be man ham ye sar bezanid/khosh hal misham