ديتا ؛

       ای نو رسيده ها

       انديشه تان سترگ ٬  آوايتان بلند

       ما نيز چو شمايان آوازه داشتيم  *

 

       ياران پر تلاش

       ما ياد مان خدمت خود را به رايگان

       در جای جای بعد زمان جا گذاشتيم  *

 

       در سال های دور

       در فصل های سخت تهی از فناوری

       با دانشی که تحفه آن روزگار بود ٬ پرچم فراشتيم *

 

       تنها دليل ما

       در دستهای ساده با ابزار های هيچ

       بذر اميد بود که در سينه کاشتيم  *

 

       تحسين شنيده ها

       ماوارثان حسرت تقدير های پوچ

       امروز ناظران صبور زمانه ايم

       ما جاودانه ايم

      

         با چشم های مات

         با چشم های مات تر از ثقل لحظه ها

          در سايش سکوت به ديواره تلاش

         اينک بها نه ايم              

        درعصر ارتباط

        در عصر لحظه های به سرعت گريز پای

        با (بيت ) ها جوانه زد صبری که کاشتيم  *

 

         اسفند ۸۲  تهران 

 

/ 2 نظر / 5 بازدید
احسان

درود . شعر نو بسيار زيبايی بود . البته می توان دقيق ترا بررسيش کرد ولی در يک بار خواندن بسيار زيبا به نظر رسيد . به وبلاگ ما هم سری بزنيد (ترانه ی نوين) . بدرود .

مصطفی

همان بذر امید حالا روئیده است .آن لحظه های گریز بای امروز سرعتی نجومی یافته اند و به هیچ حسرتی مجال استقرار نمی دهند.اینک هر روز به مثابه چند سالی عمر در اعصار گذشته است .زمان با شتاب می رود اما با بهنه و کیفتی ماورای تصور و هرلحظه بر ان بهنا و کیفیت افزوده می شود.طول زندگی هرچه باشداما عرض ان هر چه بیشتر گسترش مییابد.می مانیم با بهت به گذشته ای نه چندان دور و آینده نزدیکی که میدانیم بسیار متفاوت از امروز خواهد بود.