گناباد-

دردامن ِ دشت از صف ِ سبزه اثري نيست

تفتيده گوَن دركف ِ آن برگ ِ تري نيست

شب شوخ و دل انگيز ميان بسته ستاره

در دست زمين از دف ِ باران خبري نيست

شعري نتراود زلب ِ تشنهً احساس

خيام به خواب اندر و خيام تري نيست

اشكي بفشان ديده كه در كورهً ايام

دستي به گل ِ كوزه گرو كوزه خري نيست

جز كوزه كه بي آب شكسته لب ِ نان را

در خاطر سرداب نشان دگري نيست

بيدُخت چه خلوت شده از نعرهً مستان

از صوفي ِ سرمست بجز مختصري نيست

بي حكمت خيام ، به ميخانه توحيد

احساس ِ مي ِ صافي و صاحب نظري نيست

از كوچهً بي راه گذشته شب شعرم

زين كوچهً بن بست به عرفان گذري نيست

از تشنگي ِ مُمتد اين خطه بگوئيم

گفتن ز ِ ري و سّد لواسان هنري نيست

تبخال بزن خاطرهً خشك گناباد

وقتي لب احساس ِ مرا همسفري نيست

12/6/ 83 تهران - لواسان

جستجو در گوگل - بهروز سنجابي

آسمان آبي شعر

 

/ 2 نظر / 5 بازدید
hadi

با سلام خیلی قشنگ بود می خواستم بدونم که شما گنابادی هستيد

امید. در کوچه های شعر

این مصرع خیلی برام جالب بود. کجایی هستین مگه جناب سنجابی؟به وبلاگی با همین نام سری بزنید